Lider rynku ozonowania na Śląsku!

                USUNIEMY KAŻDY NIEPOŻĄDANY ZAPACH

Ozonowanie to doskonała i ekologiczna metoda pozwalająca na usunięcie nie tylko wszelkich niepożądanych zapachów z naszego otoczenia ale także sterylizację pomieszczeń.
Jest to metoda bezpieczna a jej główną zaletą jest fizyczne usuwanie zapachu a nie ich maskowanie. Równie ważne jest sterylizujące działanie ozonu co pozwala na usunięcie grzybów, pleśni, roztoczy, wirusów i bakterii. Zastosowanie ozonowania jest niemal nieograniczone. Mieszkania, wnętrza samochodów, pomieszczenia produkcyjne, szpitalne, budynki użyteczności publicznej... Wszędzie tam, gdzie w bezpośrednim otoczeniu człowieka wymagana jest czystość!

Polecamy nasze usługi właścicielom:


Ozon w alergii

Alergiczne kontaktowe zapalenie skóry występuje na skutek fizycznego kontaktu z uczulającą substancją.

Do najczęściej alergizujących substancji należą : nikiel, kobalt, aminy aromatyczne, sole chromu, formaldehyd, terpentyna, syntetyczne substancje zapachowe (geraniol, alkohol benzoesowy), naturalne olejki eteryczne (olejek bergamotkowy, cynamonowy, mięty pieprzowej), guma, wełna, olej lniany, olej z drzewa herbacianego, podłoża kremów (euceryna, lanolina), wosk pszczeli, żywica epoksydowa, detergenty, środki aktywne powierzchniowo, kwasy, antyseptyki, antybiotyki oraz anastetyki.

Prócz leczenia prowadzonego przez lekarza specjalistę dobrze jest unikać alergizujących substancji, jeżeli są nam znane.

Prewencyjny program walki z każdą z form alergii ma na celu zapobieganie uwrażliwienia organizmu na alergeny oraz zminimalizowanie skutków styczności z nimi. Zaś tradycyjne leczenie farmakologiczne i immunoterapia minimalizują ekspresję antygenów.

Roztocze kurzu domowego są po ziarnach pyłku roślin najczęstszym alergenem wywołującym alergiczny nieżyt nosa. Są odpowiedzialne za objawy całoroczne.

Roztocze są pajęczakami, o wymiarach od kilkuset mikrometrów do około milimetra. Występują w różnych środowiskach na kuli ziemskiej. Opisano około 30 000 gatunków roztoczy; wiele z nich jest szkodnikami roślin, niektóre przenoszą choroby, ale tylko część z nich ma znaczenie w alergologii.

Roztocze kurzu domowego są obecne we wszystkich domach. Należą one głównie do rodziny Pyroglyphidae. W Polsce, podobnie jak w całej Europie dominuje gatunek Dermatophagoides pteronyssinus, ale obecne są również gatunki Dermatophagoides farinae i Euroglyphus manyei.

Obok roztoczy kurzu domowego do gatunków alergizujących, choć znacznie rzadziej, należą roztocze magazynowe z rodzin Acaridae i Glycyphagidae: Acarus siro, Glycyphagus domesticus i Glycyphagus destructor. Obecne są w niektórych przechowywanych produktach spożywczych.

Roztocze kurzu domowego występuje najliczniej w starych i wilgotnych domach. Środowisko wilgotne i cieple tworzy najlepsze warunki dla rozwoju tych pajęczaków. Temperatura powietrza optymalna do rozmnażania i rozwoju najczęściej uczulającego Dermatophagoides pteronyssinus zawiera się w granicach 21-28 st Celsjusza, a wilgotność względna powietrza 60 -80%. Gdy temperatura spada poniżej 15 st Celsjusza lub wzrasta powyżej 35 st Celsjusza, a wilgotność powyżej 80% rozwój Dermatophagoides pteronyssinus zostaje zahamowany.

Liczba roztoczy maleje wraz ze wzrostem wysokości nad poziomem morza, co wiąże się ze zmiana warunków środowiskowych, głównie temperatury i wilgotności.

W związku z powyższymi wymaganiami życiowymi najwięcej roztoczy jest w kurzu domowym od sierpnia do listopada. Namazanie ich rozpoczyna się wraz z początkiem lata. Jedno pokolenie rozwija się w ciągu około miesiąca. Samica składa każdego dnia do 4 jaj. Z jaja po ok. 6 dniach wylega się larwa, która po ok. 25 dniach przekształca się w osobnika dojrzałego. Samce Dermatophagoides pteronyssinus żyją 60-100 dni, a samice do 150 dni. W miarę zbliżania się zimy, wraz ze zmiana temperatury i wilgotności powietrza, ilość roztoczy znacznie spada.

Meble tapicerskie, materace i pościel, kotary, dywany to miejsca gdzie najliczniej gromadzą się roztocze kurzu domowego. Nieco mniej jest ich w kurzu podłogowym. Żywią się złuszczonym naskórkiem ludzkim i zwierzęcym, mikroorganizmami (np. grzybami pleśniowymi) oraz resztkami organicznymi obecnymi w domach.

Głównym źródłem alergenu roztoczowego są ich odchody. Drobiny kału roztoczy w postaci pokrytych śluzem kuleczek przyklejają się do materiałów chropowatych np. włókien tkanin. Stad tez meble tapicerskie, dywany sprzyjają gromadzeniu alergenu.

Najlepiej poznanymi alergenami są Der p I i II (Dermatophagoides pteronyssinus); proteiny o masie cząsteczkowej odpowiednio 26 kDa i 15 kDa. Ocenia się, iż na alergeny te wykazuje nadwrażliwość ponad 80% osób uczulonych na roztocze. Poziomy stężenia alergenu roztoczy przekraczające 2 mikrogramy w 1 gramie kurzu (obecności ponad 100 roztoczy w 1 gramie kurzu) stwarzają zagrożenie dla osób skłonnych do uczuleń.

W badaniach Samolińskiego 22% pacjentów z alergicznym nieżytem nosa demonstrowało dodatni test skórny na alergen Dermatophagoides farinae, a 18% na alergen Dermatophagoides pteronyssinus.

Zalecenia profilaktyczne

  • zachowaj szczególną czystość mieszkania usuń wszystkie przedmioty, które gromadzą kurz: meble tapicerowane, grube zasłony, dywany, suszone kwiaty (generalnie wszystkie przedmioty których nie można wyprać, przetrzeć mokrą szmatką, lub opłukać bieżącą wodą)
  • używaj tylko odkurzaczy z filtrem wysokiej efektywności (HEPA) – powinien mieć certyfikaty polskich ośrodków badawczych np. Karcher lub Zelmer
  • regularnie odkurzaj i trzep materac na którym śpisz
  • Twoja pościel powinna być wykonana z włókien umożliwiających częste pranie (materiały syntetyczne). Unikaj naturalnego pierza. Poduszka i kołdra (koc) powinny być prace conajmniej raz na 3 miesiące. W zimie poddawaj pościel działaniu mrozu a latem słońca.
  • używaj nieprzepuszczalnych dla alergenów roztoczy poszewek – szczególnie na materac
  • dbaj o prawidłową wentylację, niską wilgotność oraz umiarkowana temperaturę
  • jeżeli masz możliwość skorzystaj z zabiegu ozonowania pomieszczeń przynajmniej raz na kwartał – zlikwidujesz 90% alergenów domowych.

Ozon dobry na wszystko

Bakteriobójczy, grzybobójczy, silnie dezynfekujący – działa wszędzie tam, gdzie zawodzą antybiotyki i inne środki. Ozon, bo o nim mowa, to as w rękawie współczesnej medycyny.

Wielu chorych z przewlekłymi odleżynami, owrzodzeniami, stanami zapalnymi skóry i kości a także narządów wewnętrznych sięga po terapię ozonową jako ostatnia deskę ratunku. W rzeczywistości, nie ma mikroorganizmów, które odporne są na działanie tego wysoko aktywnego gazu (w medycynie używa się go zwykle w mieszaninie z czystym tlenem).

To jednak nie koniec dobroczynnych właściwości O3 – podanie go bezpośrednio do naczynia krwionośnego pomaga zwalczyć poważne stany niedokrwienia mózgu, serca czy kończyn dolnych. Jako bardziej wartościowy niż sam tlen, ozon szybko łączy się hemoglobiną i powoduje, że krążenie wraca do normy, co wykorzystywane jest zwłaszcza u pacjentów z miażdżycą. Ozon pomaga wątrobie w odtruwaniu naszego systemu, redukuje tłuszcze oraz toksyny i obniża poziom kwasu moczowego we krwi.

Wykorzystanie ozonu w terapii stanów zapalnych polega również na pobudzeniu do działania systemu odpornościowego organizmu – zaczyna on samodzielnie wytwarzać związki zwalczające procesy chorobowe i ogniska zapalne. Nawet takie dolegliwości jak zwyrodnienia kręgosłupa, artretyzm, choroby okulistyczne czy stwardnienie rozsiane mogą być łagodzone leczeniem ozonowym.

Poza transfuzjami bezpośrednio do żył, ozon stosuje się również zewnętrznie dzięki użyciu specjalnych rękawów, przez które przepuszcza się gaz – tak leczone są np. stany owrzodzeniowe kończyn czy stopa cukrzycowa.

Jedynym przeciwwskazaniem do stosowania ozonu jest nadczynność tarczyc

Ozon – wpływ na życie człowieka

Opracowała: Sroka Ewa

I Wstęp

Przed czterema i pół miliardami lat mineralna materia uległa zespoleniu tworząc naszą Ziemię. W tym czasie Ziemia spowita była nieprzezroczystą otoczką gazową, w której skład wchodziły: dwutlenek węgla, para wodna i metan. Przez kolejny miliard lat Ziemia ochładzała się co spowodowało kondensację pary wodnej i powstanie wielkich oceanów. Atmosfera zaczęła się zmieniać pod wpływem ultrafioletowego światła słonecznego. Cząsteczki wody i dwutlenku węgla rozłożone zostały na swe podstawowe składniki: tlen, wodór i węgiel [1]. Uwolnione atomy tlenu łączyły się ze sobą tworząc molekularny tlen O2 i ozon O3. Ozon powstały w wyniku działania promieniowania ultrafioletowego uniemożliwiał docieranie tego promieniowania do powierzchni Ziemi. Obecność ozonu pozwoliła na powstanie życia na Ziemi i jego ewolucję.

Wiek dwudziesty to okres gwałtownego rozwoju przemysłowego i co za tym idzie dużych zniszczeń w środowisku naturalnym. Datą ważną okazał się rok 1928 kiedy to wynaleziono związki chemiczne zwane freonami i zaczęto je produkować na skalę przemysłową. Jak się później okazało stały się one główną przyczyną zaniku ozonu w atmosferze. Pierwszą sieć stacji pomiaru ozonu zorganizował na połowie lat dwudziestych angielski profesor G. M. B. Dobson [2]. Zbudowany wtedy przez niego specjalny spektrofotometr pozwalał na coraz dokładniejszą ocenę pionowego rozkładu ozonu. Dzięki pomiarom dokonywanym w kolejnych latach przy użyciu coraz nowocześniejszego sprzętu możliwe było wykrycie niepokojących zjawisk zachodzących w atmosferze. Wyjaśnienie procesów chemicznych wpływających na grubość warstwy ozonowej z stało się możliwe m. in. dzięki badaniom Mario Moliny i Sherwooda Rowlanda i Paula Crutzena, naukowców, którzy za potwierdzenie przedstawionej w 1974 r hipotezy dotyczącej zaniku ozonu otrzymali w 1995 r Nagrodę Nobla w dziedzinie chemii.

II. Odkrycie ozonu i teorie jego powstawania

Pierwsze wzmianki dotyczące ozonu sięgają roku 1785, kiedy to holenderski przyrodnik Van Marum odnotował, że w pobliżu maszyny elektrostatycznej powstaje pewien szczególny zapach. Jednak dopiero w 1840 r. Schonbein z Bazylei wprowadził nazwę “ozon” pochodzącą od greckiego słowa “pachnący”.

Prawdziwe “źródło” ozonu zostało odkryte przez de la Rivę, który przeprowadził próby wyładowań w czystym tlenie [2]. Dzięki przekonaniu, że ozon może mieć wpływ na zdrowie człowieka, wielu badaczy w różnych krajach rozpoczęło pomiary koncentracji ozonu przy Ziemi. Poczyniono wówczas wiele spostrzeżeń dotyczących zależności koncentracji ozonu od wysokości nad gruntem, pogody, ciśnienia, temperatury, wilgotności oraz położenia punktu pomiarowego.

Potwierdzeniem tezy o pochłanianiu przez ozon promieniowania ultrafioletowego (UV) były doświadczenia wykonywane w warunkach laboratoryjnych przez Hartley’a w 1881 roku.

Aż do XX wieku człowiek zdany był wyłącznie na obserwacje prowadzone z powierzchni Ziemi. Umożliwiło to określenie łącznej wysokości słupa ozonu w atmosferze, nie mówiło jednak nic na temat jego rozdzielenia. Badania wyższych warstw atmosfery umożliwiły dopiero loty balonów, samolotów i umieszczenie na orbicie satelitów.

Dopiero w 1930 r. angielski matematyk i geofizyk Sydney Chapman zaproponował wyjaśnienie mechanizmu powstawania ozonu w atmosferze [3]. Według niego do powstania cząsteczki ozonu potrzebna jest obecność atomów tlenu, które pojawiają się jako wynik rozpadu cząsteczki tlenu na dużych wysokościach. Cząsteczka ozonu powstaje w wyniku zderzeń cząsteczki tlenu z atomem tlenu i w obecności jakiejś neutralnej cząsteczki M, przejmującej nadmiar energii. Cząsteczka ozonu może jednak ulec rozpadowi w wyniku zderzenia z atomem tlenu i powstają wtedy dwie cząsteczki tlenu lub rozpaść się pod wpływem promieniowania słonecznego.

Jest to najprostszy model powstawania i rozpadu ozonu, tzw. model Chapmana. W rzeczywistości procesy te są o wiele bardziej skomplikowane, a krótkofalowe promieniowanie Słońca odgrywa podstawową rolę w bilansie ozonu atmosferycznego.

Wraz ze spadkiem wysokości natężenie promieniowania maleje, a gęstość powietrza rośnie. W atmosferze istnieje taka warstwa, w której natężenie promieniowania krótkofalowego jest jeszcze wystarczająco duże do powstawania wolnych atomów tlenu, a równocześnie gęstość powietrza dostateczna, aby występowały nieodzowne zderzenia cząsteczek – są więc korzystne warunki do powstawania ozonu. Mówimy o warstwie ozonu, która rozciąga się od wysokości 10 km do około 50 km Jak widać z tych rozważań procesy powstawania ozonu są uwarunkowane natężeniem promieniowania słonecznego. Dlatego ozon nie powstaje w okolicy bieguna w okresie zimowym, gdyż nie dochodzi do tych warstw promieniowanie słoneczne. Największa natomiast produkcja ozonu ma miejsce w okolicy równika, gdzie promienie słoneczne padają prawie prostopadle na atmosferę. Wydaje się więc, że najwięcej ozonu powinno być w okolicy równika, a najmniej w okolicy biegunów. W rzeczywistości obserwuje się zupełnie inny niż można było się spodziewać, rozkład geograficzny całkowitej zawartości ozonu w atmosferze. Ozon jest bowiem przenoszony w kierunku biegunów dzięki naturalnej cyrkulacji mas powietrza.

III. Fizyczne i chemiczne właściwości ozonu

Zasadnicza warstwa ozonu znajduje się w atmosferze na wysokości 17 – 35 km gdzie powstaje z tlenu pod wpływem promieniowania ultrafioletowego o długości fali do 185 nm. Ozon jest gazem cięższym od powietrza. Jest nietrwały, łatwo ulega rozkładowi. Przyspiesza go jeszcze wzrost temperatury, wilgotności i zanieczyszczeń powietrza. W wodzie ozon rozkłada się szybciej niż w powietrzu. Na szybkość rozkładu ma wpływ odczyn i rodzaj zanieczyszczeń. W postaci gazowej jest bezbarwny, w grubszych warstwach ma kolor niebieski [4, 5]. Wstanie ciekłym jest prawie nieprzezroczysty o zabarwieniu intensywnie ciemnoniebieskim. W stanie stałym jest prawie czarny. Temperatura topnienia wynosi 80,5 K, temperatura krzepnięcia 22 K, a temperatura wrzenia 161,66 K.

Ciekły ozon łatwo rozkłada się na tlen (reakcja wybuchowa). Z dwóch objętości ozonu powstają wtedy trzy objętości tlenu i wyzwala się duża ilość energii:

2O3 ® 3O2 + 28,47 x 104 J (1)

 

Rozpuszczalność ozonu w wodzie jest 10 razy większa niż tlenu. Wraz ze wzrostem temperatury wody rozpuszczalność ozonu maleje.

Ozon jest bardzo silnym związkiem utleniającym, dużo silniejszym od tlenu. Jego właściwości utleniające są związane z następującą reakcją:

O3 ® O2 + O (2)

 

 Ozon rozpada się na cząsteczkę tlenu i tlen atomowy, który jest bardzo aktywny. Już w zwykłej temperaturze wywołuje procesy utleniania np. rtęci:

 Hg + O3 ® Hg O + O2 (3)

 

Ze względu na swoje bardzo silne właściwości utleniające ma duże zastosowanie w przemyśle. Używa się go również do dezynfekcji wody, wentylacji kopalni. Powietrze zawierające ozon wpuszcza się do zbiorników wodnych co powoduje niszczenie drobnoustrojów, spala drobiny pochodzenia roślinnego i zwierzęcego. Ozon pojawiający się w niższych warstwach atmosfery staje się groźną trucizną. Powoduje podrażnienie oczu, gardła i nosa, a wdychany uszkadza płuca.

Budowę cząsteczkową ozonu można przedstawić za pomocą klasycznego wzoru kątowego. Długość wiązania pomiędzy centralnym atomem tlenu, a atomami skrajnymi jest jednakowa i wynosi 0,126 nm, zaś kąt między wiązaniami ma wartość 1270.

Rys. 1 Struktura cząsteczki ozonu.

 

IV. Promieniowanie elektromagnetyczne.

Wszystkie obiekty astronomiczne wysyłają promieniowanie o różnych częstościach [8]. Część tego promieniowania, charakteryzująca się długościami fal zawartymi między 400 nm a 750 nm wywołuje u człowieka wrażenia wzrokowe – jest to promieniowanie widzialne. Fale krótsze od promieniowania widzialnego to obszar ultrafioletu (400 nm – 10 nm) , dalej promieniowanie X i promieniowanie g . Promieniowanie o długości fali większej od widzialnego to promieniowanie podczerwone (750 nm – 1mm) i radiowe.

 Ultrafiolet dzieli się na trzy obszary:

UVA 400 – 320 nm
UVB 320 – 280 nm
UVC 280 – 200 nm

Wyróżnia się też ultrafiolet próżniowy poniżej 200 nm, jednak ta część promieniowania ultrafioletowego nie dociera do Ziemi gdyż w całości absorbowana jest przez tlen w górnych warstwach atmosfery. W pełni eliminowane jest również w ten sposób promieniowanie z zakresu UVC, znaczna część UVB, najmniej – UVA. Mimo to promieniowanie UVB oddziałuje na nas 10-100 razy silniej niż UVA (ten rozrzut jest efektem różnego pochłaniania przez atmosferę).

V. Powstawanie dziury ozonowej

Skład atmosfery
Atmosfera ziemska to gazowa otoczka będąca podstawowym składnikiem środowiska naturalnego człowieka. W odróżnieniu od atmosfer planet takich jak Wenus i Marsa, które składają się niemal wyłącznie z dwutlenku węgla, nasza atmosfera ma zupełnie odmienny skład. Pierwsze miejsce 78% zajmuje azot, drugie – 21% tlen, a następne argon 0,95%. Pozostałe składniki to para wodna i tzw. gazy śladowe, pomiędzy którymi znajdziemy dwutlenek węgla (0,035%), hel, krypton, wodór, tlenek węgla, dwutlenek siarki [1]. Udział pary wodnej zależy od wielu czynników, miedzy innymi od panującej temperatury i podlega stosunkowo dużym wahaniom. Gazy śladowe, nawet w niewielkich ilościach, mają decydujący wpływ na wiele chemicznych i fizycznych procesów zachodzących w naszej atmosferze, w tym również na te procesy, które decydują o klimacie.

Znajdujący się w górnych warstwach ozon jest kolejnym gazem śladowym, o koncentracji jeszcze mniejszej niż dwutlenek węgla. Jego występowanie mierzy się w zakresie ppm (od angielskiego skrótu parts per million). Podanie koncentracji jako jeden ppm oznacza, że na milion cząsteczek powietrza przypada tylko jedna cząsteczka ozonu. W pobliżu powierzchni Ziemi naturalny udział ozonu spada i mierzony jest w zakresie ppb (parts per billion ). Gdyby cały ozon atmosferyczny ze słupa powietrza ponad danym miejscem Ziemi zmagazynować tuż nad jej powierzchnią, pod normalnym ciśnieniem, wówczas utworzyłby on warstewkę o grubości 3-4 mm [9]. Tę miarę zawartości ozonu w atmosferze wyrażoną w setnych częściach milimetra (300) nazwano dobsonem (DU) na cześć wspomnianego wcześniej brytyjskiego uczonego. Jakkolwiek to niewiele w masie całej atmosfery, to szacuje się, że na każdego mieszkańca Ziemi przypada prawie 1 tona tego gazu.

Budowa atmosfery
Wraz z oddalaniem się od powierzchni Ziemi właściwości fizyczne powietrza takie jak temperatura i gęstość ulegają zmianie. Najniższą warstwą atmosfery jest troposfera sięgająca mniej więcej do wysokości 10 km . Tuż nad nią znajduje się obszar zwany tropopauzą Warstwą sąsiadującą z tropopauzą jest stratosfera, która sięga do wysokości ok. 45 km i dzieli się na dwie warstwy. W dolnej części zwanej stratosferą zimną utrzymuje się względnie stała (ok. -60 oC) temperatura, zaś w górnej warstwie zwanej stratosferą ciepłą temperatura zaczyna wzrastać, osiągając na wysokości około 50 km wartość zerową. Stratosfera przechodzi tu w tzw. stratopauzę. W stratosferze obserwuje się największą koncentrację ozonu (na wysokości 25 – 40 km) i bardzo często ta część atmosfery nazywana jest ozonosferą.

Opisane wyżej strefy tworzą względnie zamknięte systemy. Wymiana gazowa pomiędzy nimi odbywa się przede wszystkim w klimacie umiarkowanym i nad równikiem, gdzie troposfera tworzy zmarszczki i fale, a dzięki wysoko sięgającym trąbom powietrznym następuje wymiana mas powietrza miedzy warstwami. Wynikiem tego jest transportowanie niszczących warstwę ozonową substancji do stratosfery. Proces ten zachodzi jednak dość wolno i gazy emitowane na powierzchni Ziemi docierają do stratosfery dopiero po upływie okresu od 10 do 15 lat. Reakcje powodujące zanik ozonu. Zainteresowanie warstwą ozonu wzrosło w 1974 r gdy kalifornijscy uczeni Mario Molina i F. Sherwood Rowland przedstawili hipotezę, że produkowane na Ziemi związki chemiczne zawierające chlor wpływają w znaczący sposób na rozpad warstwy ozonowej, niszcząc naturalny płaszcz ochronny dla życia na Ziemi.

Reakcje rozpadu ozonu
pod wpływem tlenków różnych pierwiastków są reakcjami katalitycznymi, czyli reakcjami zachodzącymi przy obecności cząsteczek umożliwiających lub przyśpieszających przebieg reakcji.

Schemat takiej reakcji wygląda następująco:
XO + O3 ® XO2 + O2 (4)
XO2 + O ® XO + O2 (5)
całkowity efekt takiej reakcji O3 + O ® 2 O2
gdzie: X – atom chloru, azotu lub wodoru,
XO, XO2 – katalizatory

Freony i inne związki
W trakcie badań nad ozonem okazało się, że bardzo istotny wpływ na jego rozpad mają związki zwane freonami. Są to związki nieaktywne chemicznie o bardzo trwałych cząsteczkach (mogą pozostawać w atmosferze przez dziesiątki lat), nietoksyczne i niepalne. Występują w postaci gazów lub cieczy o niskich temperaturach wrzenia. Najbardziej znane to R11 i R12 powstałe na bazie metanu oraz R113, R114 i R115 otrzymywane z etanu [9]. Dzięki swoim właściwościom chemicznym znalazły one zastosowanie w gospodarce i nauce. Jako chłodziwa wykorzystuje się je w zamrażarkach, lodówkach domowych oraz przemysłowych systemach chłodniczych i urządzeniach klimatyzacyjnych. Z uwagi na powszechne stosowanie tych urządzeń, ich nawet niewielka awaryjność powoduje w skali całej Ziemi dostawanie się do atmosfery znacznych ilości tych substancji. Na dużo większą skalę następuje uwalnianie freonów wykorzystywanych w medycynie i przemyśle kosmetycznym jako gazów nośnych w aerozolach. Kolejnym poważnym źródłem emisji freonów są powszechnie stosowane pianki poliuretanowe. W procesie ich produkcji tworzywa sztuczne nasyca się freonem, który podczas wykorzystywania pianki szybko odparowuje. Jako rozpuszczalniki, freony wykorzystuje się do mycia elementów elektronicznych oraz w pralniach chemicznych do prania “na sucho” [1].

Obok freonów występują inne związki powodujące niszczenie ozonu. Należą do nich m.in. halony, podtlenek azotu i metan. Halony są to węglowodory , w których atomy wodoru zostały częściowo lub całkowicie wymienione na atomy chlorowców (głównie bromu). Są one powszechnie stosowane środkach gaśniczych do gaszenia płonących smarów, farb i paliw. Najpowszechniej stosowanym jest halon 1211, ze względu na łatwość w przechowywaniu, skuteczność, małą toksyczność i niski współczynnik przewodnictwa elektrycznego.

Podtlenek azotu N2O znany też pod nazwą gazu rozweselającego jest substancją dość trwałą. Jego głównym źródłem są procesy mikrobiologiczne zachodzące w gruncie i wodzie oceanicznej oraz procesy spalania paliw w silnikach samochodów i samolotów. Średni przyrost stężenia N2O w stratosferze waha się w granicach 0,2 – 0,3% rocznie.

Kolejny gaz to metan, który również ma swój udział w procesie rozpadu ozonu . W dolnych warstwach stratosfery może wiązać chlor w kwas solny. Wydawać by się mogło, że jest to proces pożyteczny, jednak niestety tak nie jest – w określonych warunkach chlor jest ponownie uwalniany. Źródłem metanu jest rolnictwo, przemysł oraz proces wydobywania gazu ziemnego.

Reakcje rozkładu ozonu.
W latach sześćdziesiątych w związku z pojawieniem się samolotów naddźwiękowych odbywających swe loty w stratosferze (Concorde, Tu – 144) zwrócono baczniejszą uwagę na obecność w tej warstwie takich związków jak tlenki azotu i różne postacie połączeń wodoru z tlenem (HO, HO2, H2O2), których źródłem były spaliny silników lotniczych. W 1970 r holender Paul Crutzen zajmując się chemią tlenków azotu opisał katalityczny rozpad ozonu z udziałem tych związków. Wspomniany wcześniej podtlenek azotu N2O na dużych wysokościach przekształca się pod wpływem ultrafioletu w NO i NO2. Tlenki te uczestniczą jako katalizatory w procesie, w trakcie którego ozon ulega przemianie w tlen cząsteczkowy [3].
NO + O3 ® NO2 + O2 (6)
NO2 + O ® NO + O2 (7)
Cechą charakterystyczną a zarazem bardzo niepokojącą było to, że w trakcie tych procesów katalizatory nie zmieniały swojej koncentracji, mogły zatem będąc w niewielkich ilościach uczestniczyć cyklicznie w wielu takich procesach.

Rys. 3 Rozpad ozonu z udziałem tlenków azotu.

 

W 1974 r na fali rosnącego zainteresowania stosowaniem freonów kalifornijscy chemicy M. Molina i S. Rowland zajęli się badaniem tych związków. Zwrócili uwagę na fakt, że ze względu na swoją trwałość będą gromadzić się w atmosferze i stopniowo dotrą do stratosfery. Tam pod wpływem promieniowania ultrafioletowego staną się źródłem wolnego chloru lub tlenków chloru [10, 11]. Chlor może zostać przechwycony przez cząsteczkę metanu w wyniku czego powstaje chlorowodór lub (co zdarza się częściej) bezpośrednio reaguje z ozonem.
Cl + O3 ® ClO + O2 (8)

Tlenek chloru przechwytując atomowy tlen uwalnia chlor dając tlen cząsteczkowy.
ClO + O ® Cl + O2 (9)

Reakcje takie mogą zachodzić naprzemian bardzo długo powodując, że pojedynczy atom chloru rozkłada ogromną ilość cząsteczek ozonu (nawet do 100 tysięcy cząsteczek). Może się jednak zdarzyć, że tlenek chloru przereaguje z dwutlenkiem azotu tworząc azotan chloru (ClONO2), który wstrzymuje chwilowo dalszy rozkład ozonu.

Przedstawiony mechanizm był na tyle przerażający, że w 1978 r ruchy ochrony środowiska wsparte środkami masowego przekazu wywalczyły w Stanach Zjednoczonych oraz w Szwecji zakaz używania freonów . Na podstawie dokonanych wtedy pomiarów okazało się, że tzw. dziura ozonowa istniała już w końcu lat siedemdziesiątych. Dziura zanikała przed latem i z powrotem pojawiała się każdej wiosny, przy czym z roku na rok stawała się coraz większa.

VI. Wpływ zaniku ozonu na życie na Ziemi.

Spadek zawartości ozonu w stratosferze powoduje, że do Ziemi dociera coraz większa dawka wysoce energetycznego promieniowania ultrafioletowego. Promieniowanie to w niewielkich dawkach wywołuje działanie korzystne wspomagając leczenie niektórych chorób takich jak awitaminoza czy krzywica. Jednak jego nadmiar jest niebezpieczny, a nawet śmiertelny dla organizmów żywych. Pierwszy kontakt tego promieniowania z ludzkim organizmem odbywa się poprzez skórę. Większość padającego na nią UVB nie pokonuje bariery naskórka – zostaje odbita lub pochłonięta przez jego komórki, natomiast około 50% UVA przenika głębiej [9]. Jeszcze niedawno nie wywoływało to zaniepokojenia, gdyż za szkodliwe uznawano jedynie nadmierne promieniowanie UVB. Tylko ono bowiem (a nie UVA) wywołuje rumień po opalaniu i przyczynia się do poważnych poparzeń skóry. Dopiero wprzęgnięcie do badań nowoczesnych technik i aparatury odkrywa przed nami rzeczywisty obraz i znaczenie zmian wyzwalanych skutkiem działania promieni słonecznych.

Transformacja wywołana promieniowaniem ultrafioletowym rozpoczyna się prawdopodobnie od uszkodzeń DNA jądrowego w komórkach skóry.

Następuje zmiana struktury jądra komórkowego efektem czego jest pojawianie się pierwszych klinicznych objawów choroby skóry. Badania liczby zachorowań na raka skóry w powiązaniu z wielkością dawki pochłoniętego promieniowania ultrafioletowego prowadzone w początku lat 90-tych w Stanach Zjednoczonych potwierdzają tą tezę [18 , 19].

Szczególnie narażone na działanie promieni UV są dzieci ze względu na cienką i wrażliwą skórę oraz brak świadomości unikania tego zagrożenia. Dlatego też w krajach w których dostrzega się wagę problemu jakim jest zanik warstwy ozonowej duży nacisk kładzie się na edukację młodego pokolenia.

Niemniej wrażliwe na działanie promieni ultrafioletowych są ludzkie oczy. Nawet pomimo unikania spoglądania w niebo w słoneczny dzień, ten wrażliwy narząd narażony jest na działanie promieniowania odbitego od powierzchni Ziemi. Promienie UV ulegają bowiem odbiciu od śniegu, lodu (do 80% UV), powierzchni wody (w południe 5%, później więcej), piasku, betonu, chmur kłębiastych.

Człowiek stanowi jednak tylko niewielki element systemu życia na Ziemi. Promieniowanie UV działa również na rośliny i zwierzęta. Wzmożone działanie ultrafioletu uszkadza liście roślin prowadząc do hamowania procesu fotosyntezy, co spowalnia ich rozwój i w efekcie niższe plony. Promieniowanie przenika także w głąb wody, nieraz nawet poniżej 20 m. w przypadku wód przeźroczystych. Plankton zwierzęcy i roślinny wrażliwy na wszelkie uszkodzenia zakłóca dalsze ogniwa łańcucha pokarmowego. Tutaj też jak nigdzie indziej można zauważyć pierwsze objawy mutagennego działania promieni UV. W 1995 r w amerykańskim stanie Minnesota stwierdzono dużą populację zniekształconych żab [12]. Miały oczy nierównej wielkości, brakowało im nóg, stóp, palców. Z tułowia niektórych wyrastała dodatkowa para tylnych kończyn. Początkowo przypuszczano, że przyczyną deformacji mógł być jakiś pestycyd. Jednak gdy zaczęto znajdować takie osobniki w okolicach znacznie odległych od centrów przemysłowych i terenów aktywnych rolniczo, zaczęto szukać innych przyczyn tego zjawiska. Jaja płazów, składane w płytkich, odsłoniętych wodach, są narażone na uszkodzenie przez promieniowanie ultrafioletowe.

Rys. 6 Zniekształcone ciała żab z Minnesoty

 

VII. Podsumowanie.

Oceniając rozmiary zniszczeń dokonanych w atmosferze przez freony i inne związki należy pamiętać o tym, że obserwujemy skutki działań gazów wyemitowanych przed 10 – 15 laty, a zatem w okresie kiedy dopiero rozpoczęto ograniczać ich produkcję i stosowanie. Biorąc również pod uwagę ich długi czas życia w atmosferze nie należy spodziewać się szybkiego odtworzenia warstwy ozonowej. Czy można zatem coś zrobić ?

Ludzkość chcąc uniknąć katastrofy musi jak najszybciej ograniczyć produkcję i stosowanie substancji niszczących ozon, by w końcu zrezygnować ostatecznie z ich używania. Trwają prace nad wynalezieniem dobrych zamienników freonów i halonów

Naukowcy zgłaszają najbardziej szalone pomysły ratowania warstwy ozonowej. W stratosferze znajduje się prawie 320 mln ton ozonu, aby wpuścić do niej jedną dziesiątą tego ochronnego gazu, należałoby wysłać samolot wielkości jumbojeta wyposażony w odpowiednie urządzenia. Musiałby on w tym celu odbyć 350 tys. podróży. Alternatywą – według Sherwooda Rowlanda – może być wystrzelenie do górnej warstwy atmosfery dziesiątków tysięcy pocisków z zamrożonym ozonem. Fizyk Thomas Stix z Princeton University proponuje użycie 10 tysięcy laserów. Wierzy, że przy 20-krotnym zwiększeniu ich mocy zupełnie realne wydaje się zniszczenie cząstek freonów, zanim one zdążą zaatakować ozon. Ilość energii do tego potrzebnej jest niewyobrażalna.

Warunki w jakich przyjdzie żyć nam i następnym pokoleniom jak widać nie będą łatwe, stąd rzeczą pierwszoplanową wydaje się być szeroko pojęta edukacja dotycząca zagrożeń jak i sposobów ochrony przed nimi. Już obecnie wiele poważnych instytucji korzystając z możliwości jakie daje globalna sieć internetu przygotowuje specjalne strony swoich witryn poświęcone problematyce ozonu [19-23]. Można na nich zobaczyć aktualne mapy całkowitej zawartości ozonu oraz intensywności promieniowania UV nad danym obszarem Ziemi. Na uwagę zasługuje fakt, że coraz częściej pojawiają się takie strony adresowane specjalnie dla dzieci [20, 21, 24].

VIII. Literatura

  1.  H. Vockenwuber, „Bomba zegarowa – ozon”, Oficyna Wydawnicza SPAR, Warszawa.
  2. A. Dziewulska – Łosiowa, „Ozon w atmosferze”, PWN, Warszawa 1989.
  3. Praca zbiorowa, „Świat nauki współczesnej” – tom 2, PWN, Warszawa 1996.
  4. J. Ozonek, „Laboratorium syntezy ozonu”, Politechnika Lubelska.
  5. M. Bubicz, A. Korzeń, J. Krupowicz, A. Sykut, „Chemia ogólna i nieorganiczna”, Wydawnictwo Akademii Rolniczej, Lublin 1982.
  6. B. M. Jaworski, A. A. Dietłaf, „Fizyka – Poradnik encyklopedyczny”, PWN, Warszawa 1996.
  7.  Praca zbiorowa, „Encyklopedia fizyki współczesnej”, PWN,
  8. J. S. Stodółkiewicz, „Astrofizyka ogólna z elementami geofizyki”, PWN, Warszawa 1982.
  9. T. Umiński, „Ekologia Środowisko Przyroda”, WsiP, Warszawa 1995.
  10. R. Kołos, „Znikający ozon”, artykuł, Wiedza i Życie – 04/96
  11. U. Shmidt, „Dziura ozonowa – na tropie procesów atmosferycznych” artykuł, Jahresbericht, 1987/88, Annual Report 1987/88.
  12. E. Kołodziejak – Nieckuła, „Co zdarzyło się w Minnesocie”, artykuł, Wiedza i Życie – 08/98.
  13.  J. Nurkowska, „Słoneczne złego początki”, artykuł, Wiedza i Życie – 08/97.
  14. Konwencja Wiedeńska o ochronie warstwy ozonowej z 22 marca 1985, Dz. U. Nr 98 z 1992 poz. 488, 490.
  15. M. Dobrzyński, „PROZON łata dziury”, artykuł, miesięcznik Chłodnictwo i klimatyzacja – 09/2000
  16. M. Dobrzyński, materiały z seminarium fundacji PROZON, 2000
  17.  A. Dziewulska – Łosiowa, „Ozon w atmosferze Ziemi”,

Zasoby internetu.

  1. Fundacja PROZON – http://www.prozon.org.pl
  2. TOMS – Atmospheric Chemistry and Dynamic Branch - http://toms.gsfc.nasa.gov/
  3. US Environmental Protection Agency – http://www.epa.gov http://www.epa.gov/docs/ozone/science/science.php http://www.epa.gov/kids/
  4.  United Nations Environment Programme – http://www.unep.org http://www.unep.org/children_youth/
  5. niversity of Waterloo – Canada – http://sciborg.uwaterloo.ca/~cchieh/cact/applychem/ozone.php
  6. University of Bremen, Institute of Environmental Physics http://www.iup.physik.uni-bremen.de/indexE.php http://www.iup.physik.uni-bremen.de/gome/
  7. American Academy of Dermacology – http://www.aad.org http://www.aad.org/Kids/skinindex.php

Lecznicze wykorzystanie ozonu

Global Technologies,
USA Evidence Proof Medicine

OZON
Lecznicze, terapeutyczne wykorzystanie

W 1966, Dr Otto Warburg, obecnie kierownik Maksimum Planck Instytut Cell Physiology, przedstawił wykład na temat “Powody rozwoju i zapobieganie rakowi” na spotkaniu laureatów Nagrody Nobla w Constance Jeziorowej, Niemcy.

W 1971, Dr. Hans Wolff i Prof. Dr Siegfried Rilling założył niemieckie “Medyczne Stowarzyszenie Terapii Ozonem”.

W 1972, Międzynarodowe Stowarzyszenie Terapii Tlenowej założył Dr George Freibott które stało się następcą wschodniego Związku Terapii tlenowej z roku 1913.

W 1977, Dr Renate Viebahn dostarczył przeglądu biologicznego działania ozonu.

W 1979, Dr George Freibott terapia ozonem odniosła sukces w przypadku pacjenta cierpiącego z powodu mięśniaka Kaposiego.

W 1980, Dr Horst Kief również poinformował o sukcesie terapii ozonem w przypadku AIDS

W 1980, F. Sweet, wydał artykuł: “Ozon wybiórczo hamuje wzrost ludzkiej komórki rakowej” w czasopiśmie, Nauka, Vol. 209.

W 1982, niemiecki medyczny podręcznik “Medical Ozone” jest wydane przez Dr E. Fischer Medical Publications w Heidelbergu.

W 1983, pierwszy Międzynarodowy Ozon Związek medyczny ozon konferencja odbywała się, w Waszyngtonie, D.C., USA. Streszczenia były publikowane w książce “Medyczne Podania Ozonu”, sporządzony i zredagowany przez Julius Laraus.

W 1985, Dr Renate Viebahn wydał “Biochemiczny Proces leżący u podłoża Ozonu Terapia”. Dr. Siegfried Rilling wydał “Podstawowe Kliniczne Podania Ozonu Terapia”.

W 1987, Dr Siegfried Rilling i Dr Renate Viebahn współpracował w publikacji “Wykorzystania Ozonu w Leku”, teraz klasyczny medyczny tekst o ozonie podanie.

W 1990, Kubańczycy poinformowali o sukcesie terapii ozonem w leczeniu jaskry, zapalenia spojówek i zapaleniu siatkówki pigmentosa.

W 1992, Rosjanie poinformowali, o pozytywnym, relaksującym i odprężającym wykorzystaniu ozonu w wannie ( kąpiele).

W czerwcu 1994 Plasmafire Int. sponsorował sympozjum ozonu w Vancouver, składające się z 160 uczestników. Bezpośrednim rezultatem tego spotkania było uznanie terapii ozonem za powszechnie akceptowaną przez Naturopathic Association .

Dziś terapia ozonem jest rozpoznana i stosowana w: Niemczech, Włoszech, Francji, Rosji, Rumunii, Polsce, Czechach, na Węgrzech, w Jugosławii, Bułgarii, Izraelu, Japonii, Singapurze, Brazylii, na Kubie, w Meksyku, oraz w Kanadzie i USA (Alaska, Waszyngton, Kalifornia, Kolorado, Nevada, Nowy Meksyk, Teksas, Oklahoma, Georgia, Nowy Jork, Północna Karolina, Ohio, Minnesota).

Ozon niszczy: wirusy, bakterie, drożdże, grzyby i pierwotniaki. Pobudza system immunologiczny , czyści tętnice i żyły, poprawia krążenie , oczyszcza krew i układ limfatyczny , normalizuje poziom hormonów i produkcję enzymów, redukuje ogniska zapalne w całym organizmie, redukuje ból, uspokaja nerwy, tamuje krwawienie, zapobiega wstrząsowi nie dopuszcza do udaru, redukuje sercową arytmię, ulepsza funkcje mózgowe i pamięć, utlenia toksyny, pomaga w usuwaniu z organizmu metali ciężkich; zapobiega i odwraca zwyrodnieniowe choroby, zapobiega i leczy zaraźliwe choroby, zapobiega i eliminuje autoimmunologiczne choroby.

Lecznicze wykorzystania ozonu są ogromne. Wszystkie stany bakteryjne, wirusowe i grzybice są wyeliminowane przez terapie ozonem. Choroba serca, dusznica, arterioskleroza, zgorzel, otępienie starcze, wrzody, żylaki, artretyzm, zesztywniające zapalenie kręgosłupa, cukrzyca, wszystkie postaci raka, choroba Parkinsona, zapalna choroba jelita, obniżona odporność, alergie i astma są tylko kilkoma przykładami które można wyleczyć poprzez regularne stosowanie ozonoterapii.

Ozon wiąże się niezwykle dobrze z dożylną terapią zwaną – chelatacją, która stosowana jest w leczeniu tętniczej choroby i zatrucia metalami ciężkimi .

Ozon natychmiast odwraca oportunistyczne infekcje związane z AIDS wliczając w to płucne infekcje takie jak zapalenie płuc, płucna toksoplazmoza, bielnica płuc , gruźlica, bakteryjne zapalenie płuc i limfoidalne zapalenie płuc.

Ozon pomaga również w odwracaniu oportunistycznych guzów takich jak non-Hogkins lymphoma (szczególnie jeśli jest to guz płucny), hepatomas, i T-komórka białaczka i lymphadenopathy (powiązany wirus węzłów chłonnych).

Ozon skutecznie odwraca jakiekolwiek uczuleniowe czynniki przyczyniające się do spadku poziomu komórki-T, szczególnie niski CD4 . Po stosowaniu ozonu, są często natychmiastowe wzrosty komórki CD4 , szybkie spadki przeciwciał wirusa HIV i normalizacja większość parametrów krwi w ciągu kilku miesięcy.

Dopochwowe podania ozonu jest bardzo skuteczne w przypadku grzybicy pochwowej.

Ozon jest również częścią programu leczenia agresywnych raków szyjki macicy.

Ozon eliminuje wirusowe i bakteryjne substancje zanieczyszczające z produktów krwiopochodnych takich jak kiła, zapalenie wątroby typu B i C, HIV, HTLV-1, HTLV-2, kleszczowe zapalenie mózgu, malaria, wrzód wschodni, trypanosomoza, i toksoplazmoza.

Ozon jest najskuteczniejszą terapią na infekcje wirusowe takie jak mycoplasmydial, zakażenia chlamydiowe i rickettsial zakażenia wywołane stosowaniem antybiotyku.

Ozon działa przeciwko wszelkim infekcjom , gorączce , żółtej febrze, żółtaczce, zapaleniom stawów, wirusowej gorączce i kleszczowemu zapaleniu mózgu.

Ozon będzie skuteczny również przy infekcjach i wirusach w układzie oddechowym oraz przy takich chorobach jak odra, świnka i różyczka.

Ozon będzie skuteczny u pacjentów mających obniżoną odporność a co za tym idzie, cierpiących na infekcje wirusowe, takie jak opryszczka, cytomegalovirus (cytomegalia) , Epstein – Barr wirus, zapalenie płuc, ospa wietrzna, opryszczka zoster, Zespół Guillain-Barre, zapalenie okrężnicy, mononukleoza.

Ozon będzie skuteczny w minimalizowaniu powikłań przy infekcjach takich jak choroba Heinego-Medina, aseptyczne zapalenie opon mózgowych i ból mięśniowy.

Wirusowe biegunki spowodowane przez: rotawirusy, wirusa Norwalk, astrowirusy i wirus korona, leczone są przy odbytniczej aplikacji ozonu. Zapalenie jajowodu, prostata, zapalenie cewki moczowej, pyelonephritis (odmiedniczkowe zapalenie nerek) i infekcje wywołane przez mykoplazmy, leczone są poprzez systematyczne podawanie ozonu do środka organizmu lub miejscowo.

 Ozon jest skuteczny w leczeniu wszystkich typów ostrych albo chronicznych alergii wliczając w to astmę, zapalenie zatok i nieżyt nosa.

Ozon jest skuteczny również przy pokrzywce i reakcji organizmu na ukąszenia owadów.

 Ozon leczy anemie, nadczynność tarczycy, anemie złośliwą i choroby nerek.

Ozon działa na reumatoidalne zapalenie stawów, polyarteritis( guzkowe zapalenie tętnic), krioglobulinemia ( wirusowe zapalenie wątroby typu C), pneumonitis (zapalenie płuc), aspergiloza ( zakażenie lub reakcja alergiczna wywołana przez grzyby) , i glomerulonephritis ( kłębuszkowate zapalenie nerek).

Ozon jest wspaniałym i skutecznym środkiem odtruwającym, niszczącym smołę, sadzę i olej w płucach, benzen, chlorek winylu i inne rakotwórcze węglowodory.

Ozon daje rezultaty w łagodzeniu niepożądanych skutków konwencjonalnego leczenia raka poprzez promieniowanie, chemioterapią i z powikłań po operacji , takich jak na przykład spadek odporności organizmu.

Inne bakteryjne choroby, które mogą być pokonane przez ozon to : listerioza, bruceloza (gorączka maltańska), artralgia ( ból stawów) , limfadenopatia, zapalenie opon mózgowych, ropień, zapalenie wątroby, zapalenie jądra, zapalenie błony naczyniowej, cellulitis, vasculitis (zapalenie naczyń krwionośnych), tularemia, tężec, zatrucie jadem kiełbasianym, zatrucie pokarmowe, zapalenie jelit, myonecrosis (zakażenie wywołane przez bakterię Clostridium perfringens) , wąglik, borelioza, melioidoza, salmonella, dur brzuszny, powracając gorączkę, infekcje wywołane przez meningococcal, bartoneloza, meningicoccosis, hemophilus, pneumococcus, i echovirus.

Ozon jest najskuteczniejszym w leczeniu zapalnej choroby jelit, wrzodziejącego zapalenia okrężnicy, choroba Leśniowskiego i Crohna, pancolitis ( wrzodziejące zapalenie jelita grubego), jelitowa gruźlica, diverticulitis (zapalenie uchyłka esicy), przetoki, szczeliny i ropnie, zespół nadwrażliwości jelita grubego i hemoroidy.

Odbytniczy i systemiczny ozon jest najskuteczniejszy w leczeniu schorzeń wątroby wszystkich typów wliczając w to zapalenie wątroby, raka wątroby, zespoły zastoju żółci i marskość wątroby. Ozon jest doskonałą terapią dla żylaków, szczególnie w przypadku gdy występuje również ból, znużenie, skurcze mięśni łydki, zespół zastoju z zabarwieniem, egzema, podskórne stwardnienie i owrzodzenie żylakowe.

Ozon jest skutecznym leczeniem na stwardnienie rozsiane, zapalenie nerwu wzrokowego, zapalenie mózgu i rdzenia, stwardnienie zanikowe boczne (ALS), choroba Parkinsona, dystonia, porażenie, Zespół Tourette’a i manieryzm Huntington’a.

Ozon jest wskazany w leczeniu dermatologicznych zaburzeń, takich jak: opryszczka pospolita i półpaciec, brodawki i mięczak zakaźny, liszajec, ecthyma ( Niesztowica) – zakażenie skóry wywołane przez gronkowce, paciorkowce i inne bakterie, epidermal necrolysis ( toksyczna nekroliza naskórka) , róża- najpoważniejsza choroba skóry wywołana przez paciorkowce, folliiculitis ( zapalenie mieszków włosowych), czyraki, czyraki mnogie, grzybica skóry, bielnica, świerzb, wszawica, skórna larwa migrans, trądzik, rosacea czyli trądzik różowaty, łuszczyca, rumień, świąd i pieczenie skóry, pęcherzyca, opryszczkowate zapalenie skóry, rybia łuska pospolita, rogowacenie, rybia łuska blaszkowata, alergia kontaktowa, zapalenie skóry spowodowane zastojem żylnym.

Ozon pomaga minimalizować efekty zatrucia radiacyjnego, takie jak: zmniejszone libido , brak miesiączki, anemia, leukopenia, raki skóry, kostniakomięsak ( nowotwór układu kostnego), alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych, ostre zapalenie osierdzia, zapalenie mięśnia sercowego i miopatia.

Ozon natychmiast dostarcza czynnika pobudzającego tlenowo tkankę sercową, która zauważalnie może redukować częstość dusznicy. To również poprawia funkcje mózgowe ponieważ mózg używa przeszło 15% całego tlenu zawartego w organizmie. 13 znaczących efektów stosowania Ozonu raport sporządzony przez Dr Franka Shallenberger Dr Shallenberger uważany za jednego z prowadzących autorytetów w dziedzinie stosowania medycznego ozonu, wykonał badania które poparły hipotezę o tym , że stosowanie ozonu może przyczyń się do długoterminowy i bardzo pozytywnych skutków w przypadku AIDS. Również prowadził on warsztaty poświęcone należytemu zastosowaniu ozonu medycznego w czasie Międzynarodowego Sympozjum dotyczącego Ozonu w Teksasie. Dr Shallenberger z powodzeniem leczy pacjentów stosując terapię ozonem .

Poniżej znajduje się lista trzynastu fizjologicznych skutków stosowania terapii ozonem:

  1. Ozon pobudza produkcję krwinek białych, które osłaniają ciało przed wirusami, bakteriami, grzybicami i rakiem. Pozbawione tlenu komórki źle funkcjonują, nie są w stanie eliminować “najeźdźców” atakujących zdrowe komórki co skutkuje w reakcje alergiczne. Ozon znacznie podnosi poziomy tlenowe we krwi na długo po zażyciu terapii ozonowej; w efekcie, alergie znikają , organizm staje się odczulony.
  2. Poziomy interferonu znacznie są zwiększone. Interferony są kulistymi białkami. Interferony organizują każdy aspekt systemu odpornościowego. Jeśli interferony są wytworzone przez komórki zakażone wirusem to wtedy te interferony ostrzegają przyległe, zdrowe komórki o prawdopodobieństwie zakażenia. Innymi słowy, hamują one wirusową replikację. Inne interferony są produkowane w mięśniach, tkance łącznej i przez krwinki białe. Poziomy interferonu gammy mogą być podniesione 400-900% przez ozon. Ten interferon jest zaangażowany w kontrole komórek, które pochłaniają i zabijają patogeny i anormalne komórki. Interferony zostały zatwierdzone przez FDA przy leczeniu przewlekłego zapalenia wątroby B i C, Brodawki Płciowej wywołanej wirusem HPV- Human Papillomavirus, Białaczki włochatokomórkowej – Hairy-cell Leukemia, Mięsaka Kaposi’ego, Stwardnienia Rozsianego i Chronicznej choroby ziarniniakowej. Interferony są obecnie w próbach klinicznych badających Brodawki pojawiające się w gardle (wywołane przez wirus Papilloma), wirusa HIV, Przewlekłej Białaczki Szpikowej, Chłonniaka Nieziarniczmego ( Non-Hodgkins Lymphoma) , Guza Okrężnicy, Guza Nerki, Raka Pęcherza, Czerniaka, Raka Podstawnokomórkowego i Wrzódu Wschodniego.
  3. Ozon pobudza produkcję receptora Tumor Necrosis Factor powszechnie występującego w organizmie. TNF jest wyprodukowane przez ciało gdy guz narasta. Im większa jest masa guza tym więcej TNF organizm produkuje (do pewnego stopnia). Gdy guz zaczyna się przerzucać komórki rakowe są przerywane i zabierane przez krew i limfę. To sprawia że komórki rakowe rozprzestrzeniają się po organizmie. Jednak te samotne komórki rakowe mają małą szansę na rośnięcie ponieważ organizm produkuje receptor TNF który ma za zadanie hamować wzrost oryginalnego guza. Gdy guz jest usunięty operacyjnie poziomy TNF spadają dramatycznie i nowe guzy wychodzą z pozornie zdrowej tkanki. Stosowanie w takim przypadku ozonu zapobiegło by takiemu spadkowi TNF.
  4. Ozon pobudza wydzielinę IL-2 ,która jest podstawą systemu odpornościowego.
  5. Ozon zabija większość bakterii przy niskich stężeniach. Metabolizm większość bakterii jest przeciętnie w jednej siedemnastej tak wydajny jak nasz własny. Z tego powodu , najbardziej nie może sobie pozwolić na wytworzenie jednorazowych enzymów antyutleniacza zwanych catalase. Bardzo mało typów bakterii może żyć w środowisku opanowanym przez więcej niż dwu procentowy ozon.
  6. Ozon jest bardzo skuteczny przy wszystkich typach grzybów, między innymi Drożdże Albicans, pleśnie.
  7. Ozon walczy z wirusami na różne sposoby. Tak jak zostało to omówione wyżej , ale również ozon bezpośrednio ściga cząsteczki wirusowe. Część wirusa najwrażliwszego na utlenianie jest strukturą rozrodczą . Ozon atakuje właśnie tę strukturę, a bez niej wirus jest zasadniczo bezczynny. Komórki zostały zakażone przez ozon i już mają wrodzoną słabość do niego. Z powodu metabolicznego ciężaru zakażenia, komórki już nie mogą wytwarzać enzymów niezbędnych do porozumienia z ozonem.
  8. Ozon jest środkiem antyneoplastycznym.
  9. Ozon utlenia płytkę tętniczą. To oznacza , że ozon ma zdolność do spłycania zatorów w dużych oraz niewielkich naczyniach krwionośnych. To pozwala na lepsze natlenienie tkanki w niewydolnych organach.
  10.  Ozon zwiększa giętkość i elastyczność czerwonych krwinek. Kiedy spojrzymy pod mikroskopem na czerwoną krwinkę wygląda ona jak dysk. W kapilarach, gdzie krwinki czerwone nabierają w płucach i wypuszczają w tkankach tlen, dyski te przybierają kształt owalu albo parasola. To pomaga im przejść przez maleńkie naczynia i wymiana gazu staje się wydajniejsza. Wzrost giętkości krwinek czerwonych pozwalają aby poziomy tlenowe podnosiły się w ciągu dnia, nawet tydzień po zastosowaniu ozonu.
  11. Ozon przyspiesza cykl kwasu cytrynowego. Również znany jako Cykl Kreb albo TCA Cykl, który jest bardzo ważnym krokiem w procesie glikolizy węglowodanu na energię. Proces ten ma miejsce w mitochondriach komórki. Większa część z energii zmagazynowanej w glukozie (cukier) jest przerobiona w taki właśnie sposób.
  12. Ozon czyni system antyutleniacza enzymu wydajniejszy.
  13. Ozon degraduje produkty petrochemiczne. Te substancje chemiczne mają ogromne możliwości obciążające system odpornościowy . Substancje te również mogą powodować alergie i wpływać szkodliwie na zdrowie w perspektywie długoterminowej.

 http://www.enviroalternatives.com/ozonetherapeutic.php

Bakterie Legionelli w instalacjach

W 1976 r w Filadelfii 182 uczestników spotkania weteranów z USALegion zachorowało na chorobę podobną do zapalenia płuc. Antybiotyki okazały się nieskuteczne. Staranne śledztwo (uwzględniano możliwość zamachu) wykazało, że hotelowa instalacja ciepłej wody była zainfekowana specyficznym rodzajem bakterii.

Dziś bakteria ta znana jest pod nazwą Legionella (konkretnie chodzi o gatunek Legionella pneumophlia), a powodowana przez nią nieswoista odmiana zapalenia płuc – jako legionelloza.

Zagrożenia ze strony Legionelli

Bakterie z rodzaju Legionella rozwijają się w środowisku wodnym, a optimum ich rozwoju to temperaturę 38 – 42°C. Dlatego aktualne przepisy przewidują temperaturę ciepłej wody użytkowej 55 – 60°C. W temperaturze 55° C Legionella żyją około 20 min., a w temperaturze 60° C – około 2 minut. Giną w temperaturze ok. 70°C.

Bakterie te szybko przyrastają w instalacjach wody ciepłej i w instalacjach klimatyzacyjnych. Dodatkowo bakterie konkurencyjne wobec nich nie przeżywają w tych temperaturach – ułatwia to rozwój Legionella. Rozwojowi bakterii sprzyjają też zastoje ciepłej wody ( w instalacjach, podgrzewaczach, zasobnikach).

Komórki bakteryjne przenoszone są za pomocą kropelek o odpowiedniej temperaturze, szczególnie więc niebezpieczny dla zdrowia jest aerozol wodno – powietrzny (krople o średnicy mniejszej niż 5 µm), którego źródłem mogą być:

  • prysznice i jacuzzi;
  • klimatyzatory,
  • nawilżacze, wieże chłodnicze;
  • spryskiwacze ogrodowe i fontanny;
  • wanny perełkowe; myjnie samochodowe;
  • szklarnie

Występuje ok. 30 gatunków bakterii z rodzaju Legionella. Choroba legionistów czyli legionelozowe zapalenie płuc (legionelloza) wywoływana jest przez gatunek Legionella pneumophila, zaś objawy są następujące: wysoka gorączka (powyżej 38°C); utrata przytomności (lub inne objawy ze strony układu nerwowego) oraz kaszel, niewydolność oddechowa.

Możliwe są też następujące objawy:

  • zespół objawów podobnych do grypy (po 2-5 dniach na ogół ulega samowyleczeniu);
  •  chroniczne objawy ze strony przewodu pokarmowego (biegunka, wymioty);
  • przewlekłe zapalenie oskrzeli lub inne chroniczne schorzenie dróg oddechowych oraz ciągłe uczucie zmęczenia.

Legionelloza została oficjalnie uznana przez Ministerstwo Zdrowia za chorobę zakaźną.

 Legionellozę można skutecznie leczyć pod warunkiem właściwego rozpoznania (podanie antybiotyków rutynowych dla zapalenia płuc nie jest skuteczne – niewłaściwe rozpoznanie jest zasadniczą przyczyną dość wysokiej śmiertelności: 13 – 20%). Według szacunków Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) rocznie na zapalenie płuc wywoływane Legionella pneumophila umiera od 20 do 100 tysięcy osób. Ostatnia groźna epidemia tej choroby, wywołana bakteriami obecnymi w instalacji klimatyzacji w budynku użyteczności publicznej, wystąpiła w 2002 r. w Anglii, gdzie zachorowało 114 osób.

Jak zabezpieczyć się przed zakażeniem?

Wedle środowisk medycznych wielkość dawki zakaźnej zależy od stanu zdrowia potencjalnego pacjenta. Większość zachorowań występuje w krajach basenu śródziemnomorskiego, ale notowane były też przypadki nabycia Legionellozy w Polsce.

Jedyny skuteczny sposób profilaktyki to stworzenie w instalacjach wodnych i klimatyzacyjnych takich warunków, by bakterie z rodzaju Legionella nie znajdywały sprzyjających warunków życiowych.

Można to osiągnąć poprzez następujące sposoby: stosowanie systemu cyrkulacji wody ciepłej, co zapewnia jej wysoką temperaturę i uniemożliwia powstawanie zastoisk; dokładne wymiarowanie podgrzewacza pojemnościowego – jego zbyt duże wymiary spowodują stworzenie dobrych warunków do rozwoju Legionelli – stojąca woda o optymalnej dla nich temperaturze; okresowe przegrzewanie wody ciepłej do temperatury 70oC na okres co najmniej 5 minut.

Zasadę tę można stosować zarówno dla całej sieci (nie należy wówczas korzystać z instalacji), jak i dla poszczególnych punktów instalacji (np. podgrzewacz wody). Przegrzana woda powinna spłynąć z instalacji przed ponownym zastosowaniem wody użytkowej; okresowa dezynfekcja przewodów wody ciepłej (dawki środków używane rutynowo do dezynfekcji wody pitnej nie są wystarczające do pozbycia się Legionelli)- należy wyłączyć instalację z użytku i przepłukać ja wodą o temp. co najmniej 70oC. Po obniżeniu tempera- tury należy zastosować dawkę środków dezynfekujących (chlor wolny, ozon) lub naświetlanie wody promieniami UV; zapobieganie obecności cząstek organicznych (podstawa pokarmowa) poprzez stosowanie odwróconej osmozy; w projekcie nowych instalacji unikać ”martwych odgałęzień” – tj. takich, w których mogą wystąpić zastoiska wody.

Często takimi odcinkami są długie rury spustowe albo długie podejścia do podgrzewacza. Jeśli nie da się uniknąć takich odgałęzień, trzeba w nich okresowo przegrzewać wodę; stosowanie baterii uniemożliwiających lub ograniczających powstanie aerozolu; należy izolować rury wody ciepłej od zimnej (w tym umieszczać rury wody ciepłej nad rurami wody zimnej) – w przeciwnym wypadku nastąpi między nimi wymiana ciepła powodująca, że temperatura wody zimnej wzrośnie do temperatur umożliwiających namnażanie bakterii; utrzymanie odpowiedniej wilgotności powietrza w instalacjach klimatyzacyjnych, aby nie gromadziła się wilgoć, szczególnie filtrach powietrza, tłumikach, wymiennikach ciepła (czyli tam, gdzie rozwojowi bakterii dodatkowo sprzyja temperatura); utrzymywanie czystości i regularna dezynfekcja (biocydy utleniające takie jak chlor, brom, ozon, jod oraz nieutleniające – głównie organiczne) z atestem higienicznym, promienniki UV) urządzeń takich nawilżacze, inhalatory, klimatyzatory; usuwanie osadów i stosowanie wody wyjałowionej (np. przegotowanej).

Co 2 lata należy dezynfekować instalacje klimatyzacyjne, a co 3 – wentylacyjne; zachowanie właściwej kolejności postępowania przy wyłączeniach i włączeniach instalacji; właściwe umieszczenie urządzeń klimatyzacyjnych (przy uwzględnieniu lokalizacji pozostałych elementów instalacji współpracujących ze środowiskiem zewnętrznym oraz warunków zewnętrznych – np. kierunków wiatrów).

O ozonie

Ozon jest alotropową odmianą tlenu występującą we wszystkich stanach skupienia. W stanie gazowym jest niebieski i ma charakterystyczny ostry zapach, przypominający ditlenek siarki i chlor. Ozon jako silny utleniacz (Eْ=2,7 [V]), powszechnie stosowany jest do usuwania zanieczyszczeń chemicznych, w dezynfekcji i deakaryzacji pomieszczeń, w procesie uzdatniania wody, czy jako czynnik odkażający w przemyśle spożywczym

Ozon znakomicie sprawdza się w następujących sektorach gospodarki :

MOTORYZACJA Odkażanie układów klimatyzacji samochodowej bez używania środków chemicznych, usuwanie wszelkich zapachów ( stęchlizna, papierosy, zapachy odzwierzęce itp. ) z kabin samochodowych.

GASTRONOMIA Pod pojęciem gastronomia rozumiemy szeroko pojęte usługi żywienia zbiorowego. Dotyczy to restauracji, smażalni, pizzerii, barów, lodziarni etc. modern bedroom

HOTELARSTWO Czas sprzątania pokoju i jego przygotowania dla nowego gościa jest skrócony dzięki wykorzystaniu generatora ozonu. Pokój pełen nieświeżego, zanieczyszczonego powietrza można przemienić w świeży pachnący pokój pełen świeżości w mniej niż 20-30 minut, tylko dzięki wykorzystaniu właściwego urządzenia. Umożliwi to przygotowania pomieszczeń w znacznie krótszym czasie. Pokoje będą świeższe przez dłuższy okres czasu, klienci na pewno docenią pokoje wolne od nieprzyjemnych zapachów. Wykorzystanie generatora ozonu zdezynfekuje również powietrze w pomieszczeniu jak i jego wyposażenie, ograniczając ryzyko zakażenia bakteryjnego, wirusowego. Dowiedziono, że ozon ogranicza skargi i rezygnacje gości z pokojów spowodowanych skargami na nieprzyjemny zapach w pomieszczeniu. Ozonowanie nie tylko sterylizuje pomieszczenie, ale również całkowicie usuwa pleśń i grzyby. Zastosowanie ozonu do kanałów nawiewnych wentylacji i klimatyzacji powoduje ograniczenie do zera groźby wystąpienia Legionellozy, jak wiemy najpoważniejszego czynnika zakaźnego w hotelarstwie.

SŁUŻBA ZDROWIA Stosowanie ozonu w szpitalach, przychodniach, salach operacyjnych, gabinetach zabiegowych, stomatologicznych, salach chorych, w korytarzach zapobiega infekcjom i zakażeniom.

BASENY Ozonowanie sterylizuje, usuwa glony, oczyszcza, prowadzi do pełnej przejrzystości wody w zbiorniku.

PRZETWÓRSTWO RYBNE Ozonowanie pomieszczeń oraz świeżych ryb eliminuje całkowicie przykry zapach i kilkakrotnie przedłuża ich świeżość.

PRZETWÓRSTWO MIĘSNE Zastosowanie ozonu w pomieszczeniach produkcyjnych przetwórstwa mięsnego, dzięki sterylizacji atmosfery w pomieszczeniu znakomicie poprawia warunki sanitarne, a co za tym idzie surowiec do produkcji, jak i gotowy produkt przebywający w atmosferze z zawartością ozonu odporny jest na zakażenia bakteryjne i wirusowe. Samochodowy transport służący do przewozu mięsa i jego przetworów, poddawany periodycznie ozonowaniu jest kolejnym wyeliminowanym ogniwem umożliwiającym zakażenie towaru. Ozonowanie pomieszczeń rozbioru mięsa, lad chłodniczych oraz sal sprzedaży w sklepach mięsnych, przedłuża świeżość i trwałość mięsa i jego przetworów. Nie bez znaczenia jest utrzymujący się w sklepie świeży zapach pozbawiony typowego odoru psującego się mięsa.

TRANSPORT Ozonowanie ciężarówek, autobusów, autokarów, tramwajów, taksówek i innych pojazdów, usuwa całkowicie zapachy z wnętrza, jednocześnie sterylizując układy wentylacyjne i klimatyzacyjne pojazdów.

HODOWLA ZWIERZĄT Ozonowanie w hodowli zapobiega chorobom zakaźnym oraz usuwa przykre zapachy hodowli.

OGRODNICTWO Wykorzystanie ozonu w produkcji sadzonek w systemie hydroponicznym i tradycyjnym usuwa zagrożenie zakażenia pleśniami, grzybami i wirusami.

SZKODY PO POŻARACH Ozonowanie pogorzelisk w celu usunięcia zapachu spalenizny. Skuteczność ~99%.

SZKODY PO POWODZIOWE I PO ZALANIACH Ozonowanie niszczy rozwijające się po powodziach i zalaniach pleśnie i grzyby oraz ich plechy i grzybnie.

ZAKŁADY POGRZEBOWE Usługa polega na ozonowaniu pomieszczenia przygotowania do pochówku zwłok. Sterylizacja pomieszczeń i chłodni oraz przygotowanie pojazdu transportowego.

Oferta

Zapraszamy do zapoznania sie z naszą ofertą


Oferujemy następujące usługi:

Ozonowanie pomieszczeń ( mieszkania, domy, magazyny, szpitale, chłodnie, gabinety lekarskie, gabinety kosmetyczne, fryzjerskie, pokoje hotelowe, domki letniskowe, siłownie, szatnie, bary, restauracje itp. ) Dzięki ozonowaniu pozbędą się Państwo nieprzyjemnych zapachów wszelkiego rodzaju ( dym tytoniowy, zapachy odzwierzęce itp. ), bakterii, roztoczy, wirusów, zarodników grzybów

Ozonowanie samochodów Zabieg ozonowania umożliwi usunięcie każdego rodzaju nieprzyjemnych zapachów z wnętrza samochodu. Ozonowanie odgrzybia i dezynfekuje klimatyzację  . Metoda ta pozwala na całkowite usunięcie przyczyn zapachów powstałych na skutek m.in. palenia tytoniu, przewożenia zwierząt, zaniedbań w serwisowaniu klimatyzacji itp.

Osuszanie budynków,

Kompleksowa likwidacja szkód po zalaniach,

Usuwanie wilgoci,

Osuszanie z wilgoci technologicznej,

Pomiary wilgotności,

Odgrzybianie,


Odgrzybianie klimatyzacji,

Usuwanie pleśni

 

Usuwanie zapachu .


Cennik

 

Samochody osobowe                                     50 zł

Samochody dostawcze                                 100 zł/h

Naczepy ( IZOTERMA )                                   200 zł

Pomieszczenia do 30 m²                          od 200 zł

Pomieszczenia 40-180 m² (do 450 m3)   od 300 zł

Przy większych pomieszczeniach
bardzo silnym odorze                                    100 zł/ h

Dezynfekcja lady chłodniczej                      150 zł
 
Odgrzybianie (piwnic, strychów )               100 zł/h
 
Inne usługi do uzgodnienia

Wszystkie nasze prace wykonujemy po uprzedniej konsultacji z mikrobiologiem który ustala odpowiednią technologie do danego zadania oraz monitoruje przebieg pracy.

Posiadamy w sprzedaży wysokiej wydajności generatory ozonu od
6,5 g/h do 30 g/h

 

---

Kontakt

Zapraszamy do kontaktu.

Send
  • Telefon komórkowy+48 501 55 88 52
  • Adres ul.Kołobrzeska 17/8
    40-718 Katowice
    Śląsk - Polska


generatory ozonu generator ozonu ozonowanie wody ozonowanie auta woda ozonowana ozonowanie klimy ozonowanie klimatyzacji ozonowanie samochodu ozonatory ozonowanie warszawa ozonowanie kraków ozonowanie powietrza ozonowanie forum ozonowanie opinie ozonowanie.com ozonowanie samochodu warszawa ozonowanie wody pitnej ozonowanie klimatyzacji warszawa ozonowanie krwi poznań